Denken
Denken | Comments(0)
Ik denk dat ik maar eens op zoek ga naar een nieuwe soort van weg-loggen… dit bevalt me echt niet…
En ik heb het zo hard nodig…
Denken | Comments(0)
Denken | Comments(0)
Nutteloos
Nutteloos | Comments(0)
Ik voel me op het moment zwaar, maar dan ook zwaar nutteloos.
Ik neem werk aan om geld te verdienen, maar voel me zwaar ondergewaardeerd.
Er doet zich een mooie kans voor die ik met beide handen wil aannemen en waarvoor ik het ondergewaardeerde werk opzeg, maar dit draait uit op niks..
Ik wil zo graag, maar niks lukt. Mijn ex-klasgenoten van accountancy zijn inmiddels bijna allemaal geslaagd, mijn ex-klasgenoten van CT zijn allemaal over met goede resultaten naar het laatste jaar. En ik? Ik heb nog altijd niks… Geen contacten, geen papiertje, helemaal niks. Alleen maar meer deuken in mijn zelfvertrouwen.
Ineens komt dan toch dat besef: ik heb teveel van mezelf verwacht. Ik heb teveel energie gestoken in dingen die het niet waard waren. En zoals gewoonlijk kom ik weer op niks uit. Het is zo frustrerend om weer bij af te zijn, terwijl ik er toch echt zelf voor gekozen heb.
Had ik de keuze dan niet moeten maken? Had ik dan moeten doorgaan, met het risico nu depressief thuis te zitten en alsnog de stage niet gehaald te hebben? Of had ik eerder moeten stoppen met de opleiding, op het moment dat de eerste twijfels er al waren, maar die ik heb weggestopt?
Het zijn vragen waar ik geen antwoord op ga krijgen, vragen die me alleen maar extreem veel hoofdpijn bezorgen. En slapeloze nachten, die beginnen helaas ook weer terug te komen. Ben ik het wel waard? Verdien ik het wel om waardering te krijgen?
Dat is wat ik me nu afvraag… En ik weet… Iedereen zal hier positief op antwoorden… Maar zolang ik dat zelf niet geloof, heb ik weinig aan alle positief bedoelde opmerkingen… Maar daarvoor gebruik ik mijn web-log ook… Weinig mensen lezen dit nog… En zo kom ik mijn verhaal toch nog een beetje kwijt….
Schrik
Schrik | Comments(0)
Afgelopen week kwam ik ineens weer op het idee om mijn vorige blogs na te lezen, en dan met name de blogs vlak nadat het uitging met Ivo en van mei vorig jaar.
Ik ben er best van geschrokken, dat geef ik eerlijk toe. Dat ik me zo leeg en nutteloos heb kunnen voelen lijkt een periode die heel ver weg is. Maar het gevecht is nog lang niet over. Hoe meer onzekerheid, hoe meer de gevoelensspiraal zich naar beneden richt.
De studiestop heeft zijn sporen achtergelaten. Niet omdat ik de keuze heb gemaakt, want dat is de beste keuze van de afgelopen jaren geworden, maar wel het feit dat ik 2,5 jaar tijd en energie in een opleiding heb gestoken waarvan ik eigenlijk in het eerste jaar al wist dat het te zwaar was. Ik wilde weer de omgeving laten zien dat ik beter was dan wat iedereen van me dacht…. Maar helaas, dat plannetje is niet gelukt.
De afgelopen weken heb ik me op sommige momenten best onzeker gevoeld over hoe het in de komende maanden verder zou gaan. Niks wat ik deed was goed genoeg, en het ontbreken van werk en duidelijkheid over financiele opties maakte me mogelijk nog onzekerder dan ik al was. En ja, daardoor kwamen de eetbuien ook weer terug. Ik kon ze nog redelijk onder controle houden, maar ja… die koekjes en chocolade blijven toch erg lekker op het moment dat je niet goed in je vel zit.
En wie besluit om er dan niet over te praten? Juist… Ik. De gek die zichzelf telkens minder waard vind dan dat ze uiteindelijk is. Ik krijg steeds vaker de bevestiging dat ik het wel waard ben, en ik kan nog altijd zeggen dat ik in Rick een heel speciaal en bijzonder iemand heb gevonden. Op de momenten dat ik me zwaar naar de klote voel, weet hij me weer op te beuren (zonder zelf te weten wat er aan de hand is). Maar hij maakt me ook aan het lachen zonder dat er iets aan de hand is. Hij waardeert me zoals ik ben (met enige uitzondering op de momenten dat ik iets aan de hyperactieve/melige kant ben), steunt me in mijn beslissingen en laat me vooral zijn zoals ik ben. En dat is wat ik zo fijn aan hem vind. Ik hoef geen dingen te doen die ik niet wil doen (afgezien van het beruchte schommelschip), en hoef me vooral ook niet schuldig te voelen als ik eens een gekke bui heb. Ik ben wie ik ben, that's the spirit.
Misschien dat ik door deze blog de 'problemen' wat meer bespreekbaar kan maken. In ieder geval: ik voel me weer wat beter. En dan hoop ik vooral dat een weekje Sevilla dit gevoel alleen nog maar groter maakt. Want waar ik nu echt aan toe ben, is rust en ontspanning. En die komt er zeker aan!
Er kan toch best veel gebeuren
Er kan toch best veel gebeuren | Comments(0)
Niet blijven stilstaan, maar vooruit kijken.
Niet terugdenken aan wat gebeurd is, maar wat komen gaat.
Niet zo gek en depressief doen, maar GENIETEN van al het nieuwe
Ik heb het weer geflikt
Ik heb het weer geflikt | Comments(0)
Soms kan ik zxf3 kwaad op mezelf zijn.
Waarom kost het me zoveel energie om me over dingen heen te zetten?
Waarom duurt het zolang voordat ik ergens afscheid van kan nemen?
Wat is dat toch met me?
Ik ben verdomme vier weken van mijn vakantie kwijt omdat ik het nodig vond om zo lang over Ivo te blijven treuren. Daar is het uiteindelijk wel allemaal op neergekomen. Doordat ik me nog altijd klote voelde tot ruim een maand geleden heb ik me gewoon niet voor 100% in kunnen zetten en liet ik vrij vaak steken vallen op stage.
Ik kon geen initiatief nemen, omdat ik niet wist wat ik wilde.
Ik kon me niet in de gevoelens van een ander verplaatsen, aangezien ik zelf niet meer wist wat ik voelde.
Ik kon niet meer taken op me nemen, omdat ik al half in mijn eigen zooi aan het verdrinken was.
En op die punten ben ik nu wel beoordeeld. Echt rekening houden ermee is niet gedaan. Het zijn 'privxe9-zaken', die moet je maar in je eigen tijd afhandelen. Maar hoe kun je in zo'n korte tijd alles alleen maar privxe9 afhandelen? Dat lukt niet, daar is tijd voor nodig. Tijd die me op de een of andere manier niet gegund is.
Maar er is licht in de duisternis. Aan het einde van de rotte periode lijkt er ineens een verandering te zijn. Ik heb weer nieuw werk, met het koor lijken de conflicten opgelost. En, wat misschien nog wel belangrijker is: er is iemand die me weer gelukkig maakt. Iemand die me laat stralen als ik wat van hem hoor, iemand met wie ik enorm kan lachen, iemand die net zo gek is als ik zelf ben (en misschien nog wel gekker), iemand die net zoveel interesse heeft in muziek als dat ik die heb, maar wat nog belangrijker is: iemand die me weer het gevoel geeft dat ik er mag zijn. En dat is voor mij na alle ellende en tegenslagen het enige wat telt. Het is nog allemaal in een beginfase, maar het voelt alsof er al maanden voorbij zijn. Weken lijken ineens voorbij te vliegen, al duurt het eeuwen voordat we elkaar weer zonder schermpjes en toetsen als hulpmiddel zien.
Nog 8 nachtjes slapen. Dan kan ik alle frustratie eruit gillen in de Python. Wel ervoor zorgen dat er genoeg oordopjes meegaan in de tas.
En dan natuurlijk mijn verjaardag niet vergeten. Nog 15 dagen en dan ben ik jarig, een moment waar ik toch altijd wel naar uitkijk. En ik vind het heerlijk. Weer een jaartje ouder, en dit dan vieren met mijn vrienden en familie om me heen.
Ik zie het weer positiever in. Ik waardeer mezelf weer. Dat is het belangrijkste
Trots
Trots | Comments(0)
Ondanks alle ellende van de afgelopen dagen ben ik trots op mezelf.
Een half jaar geleden ben ik begonnen met letten op wat ik deed eten op een dag etc.
En alleen dat al heeft me vandaag op het resultaat van 88kg gebracht. Dat betekent op het moment dat ik 20 kilo ben afgevallen. Ik ben niet in een feeststemming, maar ik zou er zo ene op gaan drinken!
Tsja…
Tsja… | Comments(0)
Beste mensen van datingsite X,
Het is leuk dat jullie me mailen dat er singles zijn waarmee ik kan daten, maar kunnen jullie beter selecteren? Het grootste deel matcht niet en als de enige goeie match mijn ex blijkt te zijn, vraag ik me af of ik nu werkelijk zo lastig ben te koppelen…
Alvast bedankt voor de moeite.
Hoogachtend,
D.G
Useful
Useful | Comments(0)
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/31418-liefdesverdriet-de-hel-van-het-afkicken.html
Thanks Patrick voor de link. Zeer toepasselijk:) vraag me alleen af hoelang dat afkickproces duurt…
Oude bekenden tegenkomen helpt daarbij niet…
If joe snep wat Ei meen
If joe snep wat Ei meen | Comments(0)
Ik kan geen kant meer op. De buitenwereld staat klaar om me op te vangen zodra het mis gaat. Ze willen me het liefste overal mee naar toe nemen en me vooral zoveel mogelijk dingen laten doen.
Ik geef toe, het is fijn om ertussenuit te zijn, maar het maakt me bang voor de momenten waarop ik alleen ben, iets waar ik normaal enorm van kon genieten. Iedere nacht hetzelfde ritueel: redelijk snel in slaap vallen, maar dan om half drie, en zelfs in de wintertijd, wakkerworden door dezelfde nachtmerrie en heel slecht terug in slaap vallen. Mijn nachtrust was al alles behalve oke, maar dit slaat alles. Meestal val ik tegen een uur of zes wel weer in slaap. Als je kunt uitslapen is dat fijn. Maar als je om zeven uur eruit moet is je nacht ineens wel erg kort. Langer opblijven, eerder slapen gaan, het heeft geen enkele zin. Die uren wakker liggen slurpen alle energie op. Ik kom de dag wel weer door, maar in de avond begint de ellende weer. Zodra ik op mn bed ga liggen, voel ik al dat het geen goeie nacht gaat worden. Blijkbaar verwerk ik in mijn droom datgene waar ik overdag niet aan toe kom.
Bijna twee weken… Twee weken die toch snel lijken te gaan. Maar het zijn de slechtste weken uit dit jaar. Ik heb domme dingen willen doen in mei. En zonder vangnet zou ik het zo weer gedaan hebben. Ik vind het moeilijk om verder te moeten. Naar de buitenwereld toe laat ik zieb dat ik sterk lijk om er maar voor te zorgen dat ik vooral niet teveel hoef te vertellen. Ik maak mezelf liever kapot dan dat ik erover praat. ‘Je hebt gelijk’ of ‘er zijn er inderdaad genoeg’ lijken twee slogans van me te zijn, terwijl ik juist op dit moment denk: ‘nee, je hebt geen gelijk’ en ‘hoe kan ik iemand nu nog vertrouwen?’ iedereen raadt me aan om toch weer eens op Lexa te gaan snuffelen. Voor mij geen Lexa meer. Het levert leuke momenten op en ook een stukje zelfontplooiing, maar de pijn en rotzooi die het achterlaat is het me niet waard. Wie weet lukt het toch nog een keer, maar voorlopig blijft het bij ‘vergelijken met’
First I need some re-had..
Lafaard
Lafaard | Comments(0)
Een week verder. Het liefste had ik gewild dat de tijd stil was blijven staan ergens in maart. Toen ging alles nog lekker.
Nu vind ik mezelf maar een laffe trut. Er gaan zoveel dingen doot mijn hoofd heen maar eruit gooien doe ik het niet. ‘ik wil het er niet over hebben’ lijkt een nieuwe lijfspreuk geworden te zijn. Ik blijf liever in mijn eigen cirkeltje zitten wegkwijnen. Ik ben niet anderd gewend.
Ineens krijg ik van alle kanten aanbiedingen om wat te gaan doen zodat ik niet ‘alleen’ ben. Aan de ene kant doe ik niets liever dan de hele tijd weggaan. Maar ik ken mezelf: ik moet tijd voor mezelf vrijhouden. Ik loop op mijn allerlaatste reserves en mijn lichaam laat dit weer duidelijk merken. Het is dan maar een temperatuur tussen 37.9 en 38.2, maar het houdt wel al een aantal dagen aan. En in plaats van dat ik de tijd neem om mezelf rust te geven ren ik weer verder.
En niet op zoek naar een ander, zoals velen me op dit moment adviseren. Ik hoef geen ander. Nu niet. Eerst maar eens uit de rehab komen van de laatste…
Al hoop ik wel dat ik hier iets goeds aan overhoud. Een ding is in ieder geval zeker: dat van mezel dat ik heb kunnen ontwikkelen de afgelopen weken ga ik proberen vast te houden. Ik heb vooral geleerd om de controle die me altijd heeft beperkt wat los te laten. Alcohol drinken deed ik niet vanwege de angst om de controle over mezelf te verliezen. Nu weet ik dat ik er sterk genoeg voor ben. Al zijn biljarttafels wel onveilig terrein.
En ik ben op culinair gebied het experimenteren. Iedere keer als er iets nieuws is gewoon proberen. Zo weet ik tenminste dat ik zoervleisj WEL lekker vind, al hield ik jaren vol van niet.
Uiteindelijk komt het wel goed met me. Na zoveel tegenslagen lukt dit ook nog wel. Althans, ik probeer het te geloven. Ik heb dit jaar al in zoveel dingen geloofd en ik kwam telkens weer van een koude kermis thuis…
Ik ben met een heel groot vangnet opgevangen de afgelopen maanden. Aan mij de taak om het mega gat in het midden te ontwijken. Dichtmaken heeft geen zin: de volgende keer scheuren de naden net zo snel weer los
En ik weet wie ik voor hulp kan inschakelen. Dat weet ik. En ik zoek de hulp wel als ik hrt echt nodig heb.
Of ben ik er te laf voor…